Met 200 doden per miljoen inwoners staat België op een triestige derde plaats in het wereldklassement, na Spanje als eerste (343 doden per miljoen) en na Italië als tweede (311 doden per miljoen). Hoe dit rampzalig resultaat verklaren? De epidemiologen zullen in de komende jaren een kluif hebben aan het vaststellen van de causaliteitskettingen en het bepalen van de ‘best practices’.

(Dit essay van Christophe Goossens van de Parti Libertarien werd door Libera!-voorzitter Boudewijn Bouckaert naar het Nederlands vertaald.)

We kunnen echter nu al een eerste inventaris opmaken van wat we alleszins niet moeten doen. Daarvoor volstaat het de Belgische politici bezig te zien. Niettegenstaande de goede bedoelingen van sommigen onder hen, hebben ze blunder na blunder begaan en voegden ze aan de fataliteit van de pandemie nog een extra dosis toe van dwaasheden, incompetentie en soms ook van oneerlijkheid. Het probleem situeert zich niet alleen bij de regering of specifiek bij de minister van volksgezondheid. Het gaat wel degelijk over een collectief bankroet van een gans systeem, dat zijn onkunde om de bevolking te beschermen heeft bewezen.

We lijsten hier de zeven hoofdzonden op van dit systeem: gebrek aan vooruitziendheid, ontkenning, onverantwoordelijkheid, hoogmoed, machtswellust, leugenachtigheid, en tenslotte, de moeder van alle gebreken, de onverschilligheid voor het lot van de medemens.

De Nederlandse versie kan via deze weblink gedownload worden.
Voor het origineel essay in het Frans, bezoek de website van de Parti Libertarien.