Het land wordt om de haverklap stilgelegd door misnoegde vakbonden die trachten hun onredelijke verworven rechten te verdedigen. Ten koste van de regering, ten koste van de parlementaire democratie, ten koste van de burgers van dit land. Studenten geraken niet op hun examens en werkwilligen geraken niet op hun werk. Hieronder ‘my two cents’.

(Artikel ingestuurd door Kathy Galloy, gewezen nationaal voorzitter LVSV.)

De vakbonden klagen het ‘onrechtvaardige’ beleid van deze federale regering aan en komen op straat tegen de 1% die volgens hen altijd de belastingsdans ontspringt. Met 60 000 kwamen de vakbonden op straat op 24 mei 2016. In België zijn er meer dan 8 miljoen stemgerechtigde burgers. Een kort rekensommetje leert ons dus dat slechts 1% van de stemgerechtigden op straat is gekomen afgelopen maand.

Dat er in een land als België compromissen moeten worden gesloten is al langer duidelijk, dat er mensen hun ongenoegen moeten kunnen uiten tegenover het beleid van een regering is ook vanzelfsprekend. Het wordt echter problematisch wanneer er van een democratisch verkozen meerderheid wordt verwacht dat ze toegeven aan de eisen van de vakbonden, die duidelijk in de minderheid zijn.

Misschien zou de meerderheid van de bevolking, de mensen die in dit land zorgen voor jobs en economische groei, ook eens op straat moeten komen om hun steun te uiten voor de regering Michel. Om duidelijk te maken aan de vakbonden dat hervormingen in dit land nodig zijn om de toekomst van de studerende generatie min of meer te kunnen garanderen. Een groot deel van ons heeft zich al neergelegd bij het feit dat we langer aan de slag zullen moeten, dat ons pensioen niet even royaal zal zijn als dat van de generaties voor ons. Wij zijn bereid om te werken voor onze toekomst, maar dan verwachten we van de huidige generatie wel een beetje solidariteit. Dat is voor de vakbonden van vandaag blijkbaar teveel gevraagd. Het protest wordt niet ingegeven door een gevoel van onrechtvaardigheid, maar door egoïsme en politieke wrok. Nogmaals is bewezen: democratie zal links zijn of zal niet zijn.

Op één vlak moet ik het ABVV wel gelijk geven: “De aanvallen op de centen en rechten van de mensen zijn niet meer te tellen.” Waarom zou men nog ondernemen in een land waar de helft van wat je verdient naar de staat vloeit? Bovendien worden de rechten van de mensen in dit land al weken geschonden, door de vakbond nota bene, of zijn we de stakingen van de cipiers in de gevangenissen al vergeten? Misschien gaan de vakbonden ervan uit dat gevangenen geen mensen zijn, dat zou natuurlijk ook kunnen.

Wie in een rechtstaat een misdaad begaat, moet daarvan de gevolgen dragen. In de meeste gevallen wordt de persoon in kwestie van zijn vrijheid ontnomen, de ergste straf die men zich kan voorstellen. Voor de vakbonden is dit blijkbaar nog niet erg genoeg. In dit land moeten sinds kort gevangenen leven in mensonwaardige omstandigheden en kregen sommigen zelfs geen toegang meer tot hun medicatie die nodig is om te overleven.

België is geen failed state, maar kan dat wel worden. Zodra we toegeven aan de macht van de vakbonden en deze regering niet haar werk laten doen, zodra we het egoïsme van de vakbonden laten zegevieren.