Argentinië, ooit de derde grootste economie ter wereld (op een moment dat België de vierde grootste economie was), en sinds de tweede helft van de 20e eeuw een economisch kerkhof. Socialistische en hybride experimenten hebben het land naar het bankroet gebracht. Met Kirchner verdween een dynastie van waanzinnig links populisme (althans voor even) naar de oppositiebanken.

(Artikel door Xavier Everaert, lid van Libera! en doctoraatsstudent rechtseconomie aan de universiteit van Turijn, zoals eerst gepubliceerd op Beurs.com op 15 februari 2016.)

De liberale president Macri zet nu alles in het werk om het land terug op de rails te krijgen. De laatste demarche van de energieke president is de afschaffing van de 5% omzetbelasting op de mijn- en energiesector. In tijden van extreem lage grondstofprijzen ziet Argentinië haar positie op de internationale grondstoffenmarkt steeds verder wegzakken, terwijl landen als Peru en Chili hoge toppen scheren.

Kortom: Argentinië speelt de eerste viool niet meer in de economische ontwikkeling van Zuid-Amerika. En daar wil Macri verandering in brengen. Argentinië heeft een lange traditie van exportbelastingen, een systeem dat al bestaat sinds eind 19e eeuw, toen het land het grootste exportland ter wereld was.

Wanneer je de competitiefste economie ter wereld bent, zijn zo’n belastingen natuurlijk een welgekomen appeltje op de dorst, maar de tijden zijn veranderd sinds 1880. De 5%-belasting op de mijn- en energiesector kwam pas onder de vorige regering Kirchner, en wordt dus nu al teruggeschroefd. De afschaffing van de omzet- en exportbelastingen zal de Argentijnse mijnen competitiever en investeringen aantrekkelijker maken.

Argentinië stond altijd argwanend tegenover buitenlandse investeringen. Er bestond zelfs ruim een eeuw een belasting op het aantal buitenlandse aandeelhouders en bestuurders in een Argentijnse onderneming.

Het Zuid-Amerikaanse land lijkt nu komaf te maken met die kwalijke tradities. En geen klein beetje. In amper twee maanden tijd werden de gecontroleerde exchange rates van de peso losgelaten, en de belastingen en restricties op het repatriëren van buitenlandse inkomsten en dividenden afgeschaft.

De haast waarmee Macri de Argentijnse economie wil moderniseren, doet vermoeden dat hij rekening houdt dat hij maar één termijn zal aanblijven. Dat is niet onlogisch. Liberale hervormingen zijn weinig populair in het extreem-protectionistische Argentinië. Macri surft op een golf van onvrede met de onkunde van de vorige presidenten Kirchner, hij werd niet echt verkozen omwille van zijn liberale ideeën.

Daarom is het nu de bedoeling om zo snel mogelijk zijn meerderheid aan te wenden om hervormingen door te duwen, in de hoop dat Argentinië er al de vruchten van kan plukken tegen de volgende verkiezingen. Als Macri in 2019 opnieuw het vertrouwen van de kiezer krijgt, de peso is gestabiliseerd en de economie aantrekt, zijn er mogelijk opnieuw zaken te doen in dit “land of opportunity”.