De schrik zit er in Europa dik in nu Urgenda haar ecologische test case, beter bekend als “de Klimaatzaak”, tegen de eigen verwachtingen in met glans won. Een belangrijke overwinning voor de klimaatgekkies, en een mokerslag voor redelijke mensen. Maar het is niet al slecht nieuws dat de klok slaat.

(Artikel door Xavier Everaert, lid van Libera! en doctoraatsstudent rechtseconomie aan de universiteit van Turijn, zoals eerst gepubliceerd op Beurs.com op 29 juni 2015.)

Juridisch is de uitspraak in Den Haag belangrijk omdat het lijkt te onderstrepen dat een zekere urgentie wat betreft klimaatverandering de overheid “verplicht” om “maatregelen” te nemen, onafhankelijk van de (financiële, politieke, juridische) impact van die maatregelen.

Met andere woorden: de zaak zou een precedent kunnen scheppen waarin elke kosten-batenanalyse en elke (grond)wettelijke toetssteen van overheidsoptreden over boord wordt gegooid wanneer “het klimaat” ermee gemoeid is.

Zo zou dus elke mogelijke beleidsregel – zoals onteigeningen, belastingen, sluiting van fabrieken en infrastructuur – aan elke mogelijke rechterlijke controle ontsnappen. De rechtsstaat sterft zo een stille dood, terwijl het ecofascisme verder geruisloos binnensluipt.

Maar er is hoop. Ver van de ecofascistische waanzin in Europa, in de Verenigde Staten, besliste het Supreme Court dat de EPA, het federale natuuragentschap met verreikende discretionaire bevoegdheden, kosten en baten moet afwegen wanneer het kolencentrales reguleert.

Met andere woorden: in de VS is het vanaf heden ongrondwettig dat “in kader van het klimaat” elke rechterlijke toetssteen overboord wordt gegooid. De EPA blijft aan due diligence-verplichtingen onderworpen.

De beslissing komt natuurlijk in de schaduw van de recente beslissing over het homohuwelijk waardoor deze zware klap voor Obama en de (extreme) linkerzijde in de VS grotendeels onder de journalistieke radar blijft.

Justice Scalia, eerder nog de gebeten hond in de beslissing omtrent het homohuwelijk, schreef in deze zaak de majority opinion. Hij stipuleert duidelijk dat de EPA de “compliance costs”, de kosten om de regulering van de EPA op te volgen in hoofde van de industrie, in rekenschap moet worden genomen.

Dit lijkt haaks te staan op de beslissing van Den Haag, waar kosten “niet relevant” worden geacht, omdat de kosten van “ongebreidelde” klimaatverandering zo enorm zouden zijn, dat elke tegenkost per definitie marginaal zou zijn.

Zoals verwacht werd er gestemd naar ideologische lijnen: Kagan, Sotomayor, Ginsburg en Breyer stemden voor de EPA, de rest – inclusief Chief Justice Roberts – stemden voor een striktere lezing van de Clean Air Act.

Als de uitspraak in de Klimaatzaak geen dode letter blijft en in andere Europese landen navolging krijgt, betekent dit een duidelijke kloof in klimaatbeleid. Met een totalitaire ecofascistische politiestaat zonder enige democratische of rechterlijke controle aan de ene kant, en een rationeel Amerikaans systeem aan de andere kant, waar alle stakeholders hun rechten (en plichten) hebben.

Altijd mooi meegenomen: nu de progressieve stoet het Supreme Court op handen draagt naar aanleiding van de beslissing omtrent het homohuwelijk, zou het een mal figuur slaan om het Hof nu te laten vallen omwille van dit.

Een beslissing die – hoe je het ook draait of keert – véél belangrijker is dan de grondwettelijkheid van het homohuwelijk.