12 jan 2023

Stikstofdiscussie met Bram Bombeek

0 Reacties

Op woensdagavond 11 januari mocht Libera! in Antwerpen Bram Bombeek ontvangen, de oud-woordvoerder van N-VA die na jaren “in het moeras van de Wetstraat” gewerkt te hebben een carrièreswitch maakte naar het landbouwondernemerschap en zich meteen ontpopte tot een groot criticus van het stikstofbeleid zoals het in Nederland – met ongeziene boerenprotesten tot gevolg – en sinds kort ook in Vlaanderen – verpersoonlijkt door de figuur van “harde tante” Zuhal Demir – gevoerd wordt.

Als journalist bij VILT, het Vlaams Informatiecentrum voor Land- en Tuinbouw, en columnist bij De Tijd kent hij de materie als zijn broekzak, alsook de politieke achtergronden en machinaties rond het wel heel rigide landbouwbeleid. Het beloofde dus een interessante gespreksavond te worden rond een thema waarbij de techniciteit een écht diepgaand maatschappelijk debat over milieubescherming, natuurbehoud en de toekomst van de landbouw in ons land moeilijk maakt. De hoge verwachtingen die de vele aanwezigen hadden, werden door “boer Bram” ook zeker ingelost.

Aan de hand van vele anekdotes werd een beeld geschetst van een ontspoord beleid waarbij landbouwers – om de abdij van Averbode niet als voorbeeld te nemen – nu gestraft worden met een beroepsverbod omdat zijzelf in het verleden bossen rond hun bedrijven aangeplant hebben. Over zin en onzin van regels kan altijd gediscussieerd worden, maar over waanzinnige praktijken waarbij Vlaamse ambtenaren naar Europa rapporteren alsof het bij ons kommer en kwel is, terwijl landen als Roemenië die oerbossen blijven kappen jaar na jaar uitkomen als beste leerling van heel Europa inzake natuurbehoud – omdat de ambtenaren daar dat zo rapporteren, op basis van soepele lokale normen.

Bram Bombeek bracht zijn eigen filosofische achtergronden ten berde, legde uit hoe hij een aanhanger werd van de “regeneratieve” landbouw, hoe hij duurzaamheid en commerciële logica wist te combineren, en net daarom waarom hij geen begrip kan opbrengen voor het huidige Vlaamse beleid. Hij stoffeerde zijn discours onder meer met een historische terugblik op waarom net Vlaanderen – onze abdijen zijn bijvoorbeeld de uitvinders van het drieslagstelsel – wist uit te groeien tot een landbouw-walhalla.

Tal van bizarre, contraproductieve en bijwijlen ronduit belachelijke Vlaamse regels en interpretaties van Europese regels – inzake breedte van fietspaden, definitie van “probleem”-wolven, gold-plating rond de habitat- en natura-richtlijnen, “stikstof” als nieuwe manier om grote bouwprojecten tegen te houden, enz. – passeerden de revue, net als de eenzijdige rekrutering van kabinetsmedewerkers bij Natuurpunt en andere “groene” verenigingen, met alle politieke beleidsmatige gevolgen van dien. Om van onze normen inzake stikstof – ocharme het equivalent van vijf hondenkakjes – nog maar te zwijgen.

[begin]