12 jun 2022

Lezing: Laudatio Prijs voor de Vrijheid 2022

0 Reacties

Op zaterdag 11 juni 2022 reikte Libera! in de Priorij van Corsendonk (Oud-Turnhout) haar jaarlijkse Prijs voor de Vrijheid uit aan prof.em. Boudewijn Bouckaert. Op die gelegenheid sprak Jean-Marie Dedecker, lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, deze lofrede uit.

Dames en heren,

Verontschuldig mij dat ik het woord “Beste toehoorders “ of “mee-eters” niet gebruik zoals opgelegd in het nieuwe Groene Boekje van de genderbrigade en de beroepsallochtonen. De Newspeak van het Ministerie van Waarheid van minister Petra De Sutter is aan mij niet besteed. Ik heb er geen problemen mee dat een kandidaat Groen-voorzitter (of voorzitster) in chartellen en een pluim in haar kont als exhibitioniste in Hellhole Brussel rondkuiert, maar ik weiger ervoor te applaudisseren. Ik heb er geen problemen mee dat Petra zichzelf verbouwt, maar van mijn Moeder- en Vadertaal moet ze afblijven.

Dit even terzijde.

Geboren worden op 21 juli met een zilveren lepel in de mond is voor een nationalist een even groot godsgeschenk als voor een communist het levenslicht zien op 1 mei. Als je daarenboven nog gezegend en gedoopt wordt met de naam Boudewijn, vrij naar onze koning zaliger, dan ben je gepredestineerd om groot te worden. En onze Boudewijn werd groot, 1 meter 80 om precies te zijn. Om koning te worden moet je de ratrace van de spermatozoïden winnen in de baarmoeder van de koningin. Onze Boudewijn won die afvallingskoers niet, maar wel die van die van de grootste herseninhoud, iets waar we geen enkele erfgenaam in de Lakense poppenkast ooit hebben of zullen van kunnen verdenken.

Maar Boudewijn was geen Leliaerd. Hij was een Klauwaert. Eerder een Balwin dan een Boudewijn. In zijn Sturm und Drangperiode zat zijn hart nog op links zoals bij alle mei 68-ers, maar emotie wijkte al vlug voor voortschrijdend inzicht en gezond verstand. Hij zag al vlug in dat de overheid geen goedwillende Sinterklaas is, maar een zelfzuchtig, bemoeizuchtig monster dat nooit genoeg heeft, en dat de onafhankelijkheid en de zelfredzaamheid van haar burgers verstikt. Hij zag al vlug in dat socialisme maar op twee plaatsen kan gedijen: in de hemel waar ze het niet nodig hebben, en in de hel waar ze het al hebben.

Ik leerde Boudewijn een kwarteeuw geleden kennen. Het was in 1999, toen ik binnen struinde op de matinee van een VLD-verkiezingsmeeting in Gent. Wat mij opviel was dat Boudewijn toen een unieke verkiezingsaffiche had waarop alleen zijn hersenen waren afgebeeld. Ik moet het toegeven het was groter dan een A4-tje. Zijn slogan is mij ontgaan, maar ik vond het toen opvallend en integrerend. Pas later begreep ik je verkiezingsstruuk, Boudewijn. Met je foto haalde je wellicht minder stemmen binnen dan met je brein. Je Einstein-kapsel bezorgde je in academische kringen een professorale uitstraling en een intellectuele meerwaarde, maar de kiezer laat zich meer verleiden door een wit sloefje in een konijnenpak. Anderzijds vertelden de tientallen vriendinnen en je vier levenspartners een ander mooi hartstochtelijk verhaal. Ik vrees dat je net op tijd geboren bent Boudewijn, want in deze Metoo-tijden hadden woke-activisten je zeker gefileerd. Je ademt immers vrijheid en verantwoordelijkheid. Je papte niet aan met je studentes, je huwde ze.

Ik had mij in 1999 laten verleiden door de sirenenzang van het blauwe zwaailicht Guy Verhofstadt om de senaatslijst van de VLD te duwen. Toen had Vlaanderen nog een blauwe liberale partij, en was ze nog niet open, zeker niet met een achterdeur. Het was een tijd dat er nog echte Vlaamse liberalen in onze parlementen zetelden, of dat dachten we toch. Het was zelfs een tijdperk waarin liberalen nog een kwart van de stemmen behaalden. Het blauwe zwaailicht bleek later echter een dwaallicht en een rattenvanger te zijn, die uit machtsbehoud alles verbrandde dat hij aanbeden had. Zijn woord was even giftig en even vluchtig als chloroform. Boudewijn werd mijn trouwe bondgenoot. Toen de VLD in 2004 de ruk naar links had ingezet en de zuivering van de rechts liberaal denkenden opstartte, sprong Boudewijn mee op de barricades. Tijdens de defenestratieprocedure van Hugo Coveliers en mezelf stond hij ons tijdens de interne showprocessen met raad en daad bij. Terwijl andere vrienden en campagnons de route me een dolk in de rug staken, bleef Boudewijn me hondstrouw. “Als je een vriend wil in de politiek, koop je dan een hond” zei een Grote Vlaamse roerganger ooit. Hij vergist zich, ik had een politieke vriend. We verlieten samen het blauwe fabriekje waar er meer verraad heerste dan in de verzamelde werken van Shakespeare. Hij weigerde om zijn ideologie in te leveren voor enkele zilverlingen in de Wetstraat. De geschiedenis heeft ons gelijk gegeven. De strijd tegen de kiesdrempel is nu voor de woke-liberalen een doodsstrijd van opgewarmde lijken, eerloos gejubel rond de guillotine.

Ik wil graag Libera! bedanken voor deze kans om een laudatio uit te spreken voor mijn goede vriend Boudewijn Bouckaert. Een laudatio is een pronkrede, een klassieke oefening die teruggaat naar de Romeinse retorenscholen. Het is een poging om de gelauwerde in een handvol minuten samen te vatten. Onbegonnen werk bij Boudewijn. Boudewijn is een liberaal monument, een libertaire mijlpaal, maar ook een gesel voor pseudo-liberalen, woke-ridders, cultuurmarxisten en aanbidders van het islamitisch ecosysteem . Wie in een debat moest met Boudewijn kwam nooit ongeschonden thuis. Hij stond vaker in zijn hemd, zeker met zijn broek op de knieën en met de moed in zijn schoenen. Hij huldigde de absolute journalistieke vrijheid. Telkens hij een interview gaf moest ik een partijraad bijeenroepen om de gemoederen te sussen en de collateral damage te beperken. Niet omdat zijn analyses verkeerd waren, integendeel, wel omdat de naakte waarheid in de politiek pijn doet en zelden het zonlicht verdraagt.

Boudewijn, je was onze partij-ideoloog, de Soeslov van LDD. Je bent geen Vlaams nationalist in de enge zin van het woord. Je bent voor mij een patriot, een Vlaamse patriot die wil dat zijn volk in alle vrijheid -zowel in denken als in handelen-naar zijn idealen leeft zodat het het beste uit zichzelf kan halen. Een patriot die de universele waarden en normen koestert en daarop zijn eigen natie kritisch beoordeelt. Je bent professor, maar uit het wetboek van de multiculturele identiteitsvoorvechters heb je nooit voorgelezen. Je richtte onze denktank Cassandra op. Je schreef ons partijprogramma: over belastingen die hier eerder een fiscale onteigening zijn dan een sociaal herverdelingsmechanisme, over het kapothervormde onderwijs tot de sociale zekerheid die afgegleden is tot een hangmat is i.p.v. een vangnet. Je verkocht het als redenaar par excellence. Aristoteles, schreef in de vierde eeuw voor Christus dat je drie elementen nodig hebt om je boodschap overtuigend over te brengen: logos, ethos en pathos. je beheerste ze alle drie tot in de perfectie.

Je bracht je betoog, de Logos, steeds redelijk, inhoudelijk sterk onderbouwd met cijfers, met feiten en met concrete bewijzen en deed beroep op het Gezond Verstand van je publiek. Op congressen vonden we elkaar in de strijd voor een rechts-liberaal beleid. Nog meer dan mezelf was je een ‘pain in the ass’ van de linkse adepten van roeptoeters als Verhofstadt.

Je bezat Ethos: je kan zonder belerend noch laatdunkend te zijn je deskundigheid, betrouwbaarheid, betrokkenheid en intelligentie etaleren en zo je geloofwaardigheid benadrukken. Meningen van anderen die je niet bevallen beschouw je als slechte adem; Het is hoogstens een reden om je hoofd een beetje af te wenden maar niet om iemand rancuneus de rug toe te keren.

Je bespeelt je publiek met Pathos door in te spelen op de gevoelens. Een vleugje humor is je niet vreemd. Door je publiek direct en persoonlijk aan te spreken neem je het mee in de emotie van je pleidooi. Een acteercarrière in Hollywood was aan jou niet direct besteed, maar in Familie, Thuis en Wittekerke zou je zeker je mannetje hebben gestaan.

Maar wat op mij altijd het meeste indruk gemaakt heeft is je heilig geloof in Libertas, Vrijheid. Vrijheden zijn geen beloning die de overheid naar eigen goeddunken aan zijn onderdanen verleent, maar een onvervreembaar mensenrecht. Vrije meningsuiting is voor jou geen geloof maar een dogma. Vrije meningsuiting in de ware zin van het woord. Niet alleen het recht om te zeggen wat men denkt en weet, maar om te uiten en te verdedigen waar het geweten toe dwingt. Je leerde mij het Stokie-arrest kennen waarbij een Jood naar het Amerikaans Hooggerechtshof stapte om toch een verboden betoging van neo-nazi’s toe te laten. Het verdedigen van de absolute vrijheid was geen sinecure in een wereld waarin doorgeschoten politiek correcten en verdwaalde woke-adepten de deugtafels van allerhande praatprogramma’s monopoliseren. Vandaag worden ze nog aangevuld met de nieuwe pensée unique van de genderfetisjisten. Waar de giftige preutsheid van het taboe groeit, wordt de ruimte om vrijuit te kunnen spreken kleiner en kleiner.

Na de zweeftaal van het politiek correcte denken gaan bedillerige, bemoeizieke genderfetisjisten met heel lange teentjes in onze hyperdiverse samenleving op zoek naar taalkundige genderneutrale eenheidsworst, want elke minderheid is slachtoffer en niemand mag nog gekwetst worden. Woedende taalpolitici en tere intolerante zielen lijden aan een permanente canceldrang, en genderideologen zien overal sporen van onderdrukking als gevolg van de blanke toxische masculiniteit. De these van de mannelijke en witte onderdrukking als analytisch instrument op taal en cultuur wordt een academisch dogma . De anders geaarde gaat steeds verder in zijn anders geaard zijn. De tenen worden steeds langer en de kans dat je erop trapt steeds groter. Die excessen moeten we niet alleen goedkeuren, maar we moeten er ook voor applaudisseren.

Na de ongebreidelde immigratie en het valse racismediscours is woke het grootste existentiële gevaar voor de westerse samenleving. Burgers worden door de overheid gedwongen tot onvoorwaardelijk respect, en de vrijheid wordt hen ontnomen om individuele levenskeuzes te waarderen of af te keuren. De overheid waakt en bestraft. Het Ministerie van Waarheid uit de roman 1984 van George Orwell ligt om de hoek, en met Newspeak wil de Staat van bovenaf gelijkheid afdwingen. Instituten leggen zich er vooral op toe de opvattingen over gelijkheid van hun kaderleden uit te dragen via vervolging, straf en onderdrukking. Zij vormen de nieuwe inquisitie. Gedachtepolities zoals UNIA afschaffen is waarschijnlijk de kortste weg naar een meer doeltreffende en evenwichtigere strijd voor vrijheid en gelijkheid. De tirannie van de gevoeligheden brengt onze samenleving immers op een hellend vlak. Manicheïsme, de strijd tussen goed en kwaad, ontaardt stilaan in mancheïsme, het uitdrijven van de man. Moeten wij als blanke hetero of cismannen op zeventigjarige prostaatleeftijd nu nog vrezen voor castratieangst, beste Boudewijn ? De jaren hebben ons ingehaald maar het vrije woord blijven we belijden tot in onze kist.

Boudewijn, mijn eeuwige student en strijdmakker. We zijn ondertussen beiden te oud om nog volwassen te worden. Ik ben zo gelovig als een regenworm, maar heb maar één afscheidszin voor je protestantse vrije geest:

Vaya con dios en Dank voor alles.

[begin]