23 mei 2019

Gastbijdrage: Lage rente treft Belgen bijzonder hard

0 Reacties

Welvaart wordt gecreëerd uit een samenspel van arbeid en kapitaal. De laatste jaren is de aandacht vooral naar arbeid gegaan, terwijl de factor kapitaal een veel grotere rol zou kunnen spelen in onze welvaartscreatie.

(Artikel ingestuurd door Christian Floru.)

Om uit de financiële crisis te geraken voert de ECB een beleid van heel lage intresten, lager dan de inflatie. Gezien Belgen meer spaargelden dan schulden hebben, hebben ze als enigen binnen de EU meer nadeel dan voordeel van deze lage rente, aldus berekende de NBB. Belgen hebben het hoogste financieel netto vermogen van de hele EU. Deze troef moeten we uitspelen.

Belgen hebben samen 336 miljard op spaarboekjes en zichtrekeningen. Tel daarbij nog hetgeen als ‘vastrentend’ in pensioenverzekeringen en beleggingsfondsen zit, want de geringe rente gaat hier verloren in belastingen en kosten, en je komt op ruim 500 miljard euro. Bij een inflatie van 2% betekent dat we met zijn allen elk jaar 10 miljard armer worden. Gelukkig wordt een deel van dit geld ontleend en komt op deze wijze ook in de economie terecht. De zaak is dat de Belgen globaal minder ontlenen dan ze sparen, het spaarsaldo wordt ontleend aan buitenlandse partijen. Daar waar landen als de VS, Japan en China volop inzetten op welvaartscreatie door een betere inzet van kapitaal ontmoedigde België dit door hogere belastingen op kapitaal, waardoor Belgen nog meer verarmen.

We zouden meer kunnen gaan beleggen in vastgoed en aandelen. Het winstrendement van aandelen beloopt op de lange termijn ongeveer 6% en is inflatievast. In plaats van 10 miljard te verarmen zouden we in dat geval 30 miljard kunnen verrijken. Via winstbelasting en roerende voorheffing zou hiervan ongeveer de helft bij de overheden terechtkomen (het begrotingstekort is meteen weggewerkt) en de helft bij de gezinnen, elk jaar.

De vraag is hoe je mensen hiervan bewust maakt en ertoe beweegt meer in de economie te investeren?

Nu zijn aandelenbeleggingen niet voor iedereen weggelegd. Hoewel overvloedig bewijs bestaat voor de uitperformance op lange termijn, vrezen velen de tussentijdse dalingen en stijgingen van de prijs.

Een tussenoplossing hiervoor is investeren in bedrijven met voorspelbare kasstromen, dewelke veel minder volatiel zijn. Daartoe behoren de uitbating van het hoogspanningsnet, de elektriciteitsdistributie (waarvoor men Chinese investeerders ging zoeken), de uitbating van havens (Antwerpen en Zaventem thans eigendom van, jawel, buitenlandse pensioenfondsen), de uitbating van windmolenparken enz. Men zou hiervoor een soort Bevakstatuut kunnen uitwerken, maar dan met de gewone vennootschapsbelasting en een verlaagde roerende voorheffing. In het andere geval worden buitenlandse investeerders bevoordeeld tov de binnenlandse. Verankering van basisinfrastructuur wordt belangrijk geacht, getuige de belangrijke participaties van diverse overheden. Het bestuur laat men best in handen van beursgenoteerde bedrijven, dewelke hierin al een jarenlange ervaring kunnen voorleggen. Dit moet resulteren in een win win situatie voor de sparende burger, de geldhonger van de overheid, maar ook de energietransformatie en verankering.

Damien Ernst (universiteit Luik) stelt een wereldwijd grid voor elektriciteitstransmissie voor. Wanneer het hier nacht of winter is, is het elders op deze planeet dag of zomer. Dat wil zeggen dat alternatieve energieproductie altijd ergens voorhanden is en elders kan gebruikt worden, wat nu niet het geval is. Dan moeten we wereldwijd zonneparken gaan bouwen. Ook windmolens, op het winderige Groenland zouden die 5 keer zoveel rendement kunnen leveren, en vooral er is wind op andere momenten dan in Europa. Damien Ernst schat de kosten voor een wereldwijd grid op 100 miljard. De wind- en zonneparken vergen een veelvoud aan investering. Verschillende Belgische bedrijven hebben de kennis en ervaring reeds in huis, het risico is hierdoor beperkter, we kunnen het. Een statuut van beursgenoteerde bevak voor deze parken en uitbating van deze infrastructuur maakt het voor iedereen interessant mee te investeren. De spaarder wint, de overheid ook. Ook het milieu en er wordt werk geschapen in ontwikkelende landen. Met zo een statuut en zoveel rentezoekend spaargeld zouden we alvast een competitief voordeel hebben tov andere landen.

Er is nog veel werk aan de winkel, maar het loont de moeite voor iedereen.

[begin]